PDA

View Full Version : مثنوی رد امثالیہ



Attari1980
08-10-2009, 01:01 PM
مثنوی رد امثالیہ

گریہ کن بلبلا از رنج و غم
چاک کن اے گل گریباں از الم
سنبلا از سینہ بر کش آہ سرد
اے قمراز فرط غم شو روئے زرد
ہاں صنوبر خیز و فریادی بکن
طوطیا جز نالہ ترک ہر سخن
چہرہ سرخ از اشک خونی ہر گلیست
خون سو اے غنچہ زمان خندہ نیست
پارہ شو اے سینہ مہ ہمچومن
داغ شو اے لالہ خونیں کفن
خرمن عیشت بسوز اے برق تیز
اے زمیں بر فرق خود خاکے بریز
آفتا با آتش غم برفروز
شب رسید اے شمع روشن خوش بسوز
ہمچوار بر اے بحر در گریہ بجوش
آسمانا جامہ ماتم بہ پوش
خشک شو اے قلزم از فرط بکاء
جوش زن اے چشمہ چشم زکا
کن ظہور اے مہدی عالیجناب
بر زمیں آعیسیٰ گردوں قباب
آہ آہ از ضعف اسلام آہ آہ
آہ آہ از نفس خود کام آہ آہ
مرد ماں شہوات رادیں ساختند
صد ہزاراں رخنہا اند اختند
ہر کہ نفش رفت را ہے از ہوا
ترک دیں گفت و نمودش اقتدا
بہر کارے ہر کرا گفتہ تعال
سر قدم کردہ نمودش امتثال
ہر کراگفت ایں چنیں کن اے فلاں
گفت لیبک و پذیر فتش بجاں
آں یکے گویاں محمد آدمی ست
چوں من و در روحی اور ابر تریست
جز رسالت نیست فرقے درمیاں
من برادر خورد باشم او کلاں
ایں نداند عمی آں نا سزا
یا خود است ایں ثمرہ ختم خدا
کہ بود مر لعل را فضل و شرف
کے بود ہم سنگ او سنگ و اخزف
آں خزف افتادہ باشد بر زمیں
بس ذلیل و خوار و ناکارہ مہیں
لعل باشد زیب تاج سروراں
زینت خوبئ گوش دلبراں
واں دمی کز خلق مذبوحی جہد
کے بفضل مشک اذ فر میر سد
بوئے او کردہ پریشاں صد مشام
جا مہا ناپاک از مسش تمام
او دم مسفوح ذمش در نبی
مدحت مشک اطیب اطلیب از نبی
مشک اذ فر روح را بخشد سرور
ہمچو بوئے سنبل گیسوئے حور
شامہ از بوئے اور شک جناں
ہم معطر زو قبائے مہوشاں
مولوی معدن راز نہفت
رحمہ اللہ علیہ خوش بگفت
کار پاکاں را قیاس از خود مگیر
گرچہ ماند در نوشتن شیر و شیر
ہے چہ گفتم ایں چنیں شہ شنیع
کے بود شایان آں قدر رفیع
لعل چہ بود جوہری با سرخیئے
مشک چہ بود خون ناف وحشئے
مصطفی نور جناب امر کن
آفتاب بر علم من لدن
معدن اسرار علام الغیوب
برزخ بحرین امکان و و جوب
بادشاہ عرشیاں و فرشیاں!
جلوہ گاہ آفتاب کن فکاں
راحت دل قامت زیبائے او
ہر دو عالم والہ و شیدائے او
جان اسماعیل بر روئیش فدا
از دعا گو یاں خلیل مجتبیٰ
گشت موسیٰ در طویٰ جویان او
ہست عیسیٰ از ہوا خوہان او
بندگاش حور و غلمان ملک
چاکر انش سبز پوشان فلک
مہر تابان علوم لم یزل
بحر مکنونات اسرار ازل
ذرہ زاں مہر بر موسیٰ دمید
گفت من باشم بعلم اندر فرید
رشحہ ٴ زاں بحر بر خضر اوفتاد
تا کلیم اللہ راشد او ستاد
پر در ازیں قدر شاہ انبیائ
لیک مجبورم ز فیہم اغبیائ
وصف او از قدرت انسان در است
حاش للہ اینہمہ تفہیم راست
لذت دیدار شوخے سیم تن
ماہر دے دلبر غنچہٴ دہن
فتنہ آئینے خراماں گلشنے
رشک گل شیریں ادا نازک تنے
گر بخواہی فہم او مردی کند
کوز عشق و حسن تا آگہہ بود
نا کشیدہ منت تیر جفا
لب بفریاد و فغاں نا آشنا
دل نشد خوں نا بہ در یاد لبے
بر لبش نامدز ہجراں یا ریے
مرغ عقلش بے پرو بالے شود
جز کہ گوئی چوں شکر شیریں بود
گرچہ خود داند اسیر دلربا
از کجا ایں لذت و شکر کجا
زیں مثل شدی از نیش و نوش
لیل من بار دگر رفتم زہوش
تامن از تمثیل مے کردم طلب
باز رفتم سوئے تمثیل اے عجب
زیں کرو فر در عجب وا ماندہ ام
حیرت اندر حیرت اندر حیرتم
ایں سخن آکر نہ گردو از بیاں
صدا بد پایاں رود او ہم چناں
نیست پا یا نش الی یوم التناد
ختم کن واللہ اعلم بالرشاد
خامشی شد مہر لب ہائے بیاں
باز گرداں سوئے آغازش عناں
ایں چنیں صد بافتن انگیختند
بر سر خود خاک ذلت ریختند
فرقہ دیگر از اسماعیلیاں
بستہ در توہین آں سلطاں میاں
در دل شاں قصد تازہ فتنہا
بر لب شاں ایں کلام نا سزا
کہ بہ شش طبقات زیریں زمیں
حق فرستاد انبیاء و مرسلیں
شش چو آدم شش ہو موسیٰ شش مسیح
شش خلیل اللہ شش نوح و نجیح
ہم در انہا شش چو ختم الانبیائ
مثل احمد در صفات اعتلا
با محمد ہر یکے دار دسمرے
در کمال ظاہر و باطنی
پارہ شد قلب و جگر زیں گفتگو
احذ روا یا ایھا الناس احذروا
الحذر اے دل ز شعلہ زاد گاں
پائے از زنجیر شرع آزاد گاں
مصطفی مہر یست تاباں بالیقیں
منتشر نورش بہ طبقات زمیں
مستنیر از تابش یک آفتاب
عالمے واللہ اعلم بالصواب
گرچہ یک باشد خود آں مہرے سنی
احو لا نش ہفت بیند از کجی
دو ہمی بینند یک را احولال!
الاماں زیں ہفت بیناں الاماں
چشم کج کردہ چو بینی ماہ را
زا حولی بینی دو آں یکتاہ را
گوئی از حیرت عجب امریست ایں
خواجہ دو شد ماہ روشن چیست ایں
راست کردی چشم و شد رفع حجاب
یک نماید ماہ تاباں یک جواب
راست کن چشم خود از بہر خدائے
ہفت ہیں کم باش اے بر زہ درائے
اے برا در دست در احمد بزن
بر کجی نفس بد دیگر متن
رو تشبث کن بذیل مصطفی
احولی بگداز سو گند خدا
پند ہا دادیم و حاصل شد فراغ
ما علینا یا احی الا البلاغ
در دو عالم نیست مثل آں شاہ را
در فضیلتہاؤ در قرب خدا
ماسوی اللہ نیست مثلش از یکے
بر تر است ازوی خدا اے مہتدے
انبیائے سا بقیں اے محتشم
سمعہا بودند در سیل و ظلم
درمیاں ظلمت و ظلم و غلو
مستنیر از نور ہر یک قوم او
آفتاب خاتمیت شد بلند
مہر آمد شمعہا خامش شدند
نور حق از شرق بے مثلی بتافت
عالمے از تابش او کام یافت
دفعتہ بر خاست
اندر مدح او
از زبا نہا شور لا مثل لہ
لیک شپر نا پذیر فت از عناد
ور جہاں ایں بے بصر یا رب مباد
چشمہا بودند ایں ربانیاں
مزرع دل بہر یارب از فیض شاں
ابر آمد کشت ہا سیراب کرد
نخلہائے خشک راشاداب کرد
حق فرستاد ایں سحاب باصفا
کے یطھرنا و یذہب رجسنا
بارش او رحمت رب العلی
شور رعدش رحمہ مہداہ انا
رحمتش عام است بہر ہمکناں
لیک فضلش خاص بہر مومناں
چوں نئی بیمیلیش را معترف
کے شوی از بحر فیضش مغترف
نیست فضلش بہر قوم بے ادب
یخطف ابصارہم برق الغضب
چوں بہ بینندآں سحاب ایناں ز دور
عارض ممطر بگویند از غرور
بل ھو ما استعجلوا خزی عظیم
ارسلت ریح بتعذیب الیم
فیض شد باغیظ گرم اختلاط
حبذا ابرے عجب خوش ارتباط
خرمنے کش آب داد آں بحر جود
حق بہ تنزیل مبیں و صفش نمود
قل کزرع اخرج الشطاء الے
ازر فاستغلظ ثم استوی
یعجب الزراع کالماء المعین
کے یغیظا الکافرین الظالمین
ابر نیساں ست ایں ابر کرم
در رخشاں آٰفریں در قعریم
قطرہ کزوے چکید اندر صدف
گوہر رخشندہ شد باصد شرف
بحر ز اخر شرع پاک مصطفی
داں صدف عرش خلافت اے فتا
قطرہ ہا آں چار بزم آرائے او
زانکہ و بوئے احمدی می داشتند
قصد کاری کرد آں شاہ جواد
ہر یکے انی لہ گویاں ستاد
جنبش ابرو نہ تکلیف کلام
خود برود ایں کار آخر والسلام
آں عتیق اللہ امام المتقیں
بود قلب خاشع سلطان دیں
واں عمر حق گو زبان آں جناب
ینطق الحق علیہ والصواب
بود عثمان شرمگیں چشم نبی
تیغ زن دست وجواد او علی
نیست گردست نبی شیر خدا
چوں ید اللہ نام آمد مر او را
دست احمد عین دست ذوالجلال
آمد اندر بیعت و اندر قتال
سنگریزہ می زندہ دست جناب
ما رمیت از رمیت آید خطاب
وصف اہل بیت آمد اے رشید
فوق ایدیھم ید اللہ المجید
شرح ایں معنی بروں از آگہی ست
پانہا دن اندریں راہ بیر ہی ست
تا ابد گر شرح ایں معضل کنم
جز تحیر ہیچ نبود حاصلم
ربنا سبحنک لیس لنا
علم شئ غیر ما علمتنا
گفتہ گفتہ چوں سخن ایں جا رسید
خامہ گوہر فشاں داماں بچید
ملہم غیبی سروش راز داں
دامنم بگرفت کای آتش زباں
در خور مہمت نبا شد ایں سخن
بس کن و بیہودہ وش خامی مکن
اصفیا ہم اندریں جا خامشند
از می کلت لسانہ بیہبشند
راز ہا بر قلب شاں مستور نیست
لیک افشا کردنش دستور نیست
ہر کجا گنجے و دیعت داشتند
قفل بر ور بہر حفظش بستہ اند
در دل شاں گنج اسرار اے اخو
بر لب شاں قفل امر انصتوا
روز آخر گشت وباقی ایں کلام
ختم کن انی لہ طرف التمام
نغز گفت آں مولوی مستند
راز مارا روز کے گنجا بود
الغرض شد مثل آں عالی جناب
سایہ ساں معدوم پیش آفتاب
متفق بروئے ہمہ اسلامیاں
سنیاں و بدعیاں مستہاں
ممتنع بالغیر داند دیک فریق
ممتنع بالذات دیگر اے رفیق
وا دریغا کردہ ایں قوم عنید
خرق اجماعے بدیں قول جدید
اللہ اللہ اے جہولان غبی
تابکے بیدینی وفتنہ گری
مصطفی و ایں چنیں سوء الادب
ایں قدر ایمن شدید از اخذ رب
سابع سبعہ مگوئید از عناد
انتھوا خیر لکم یوم التناد
روز محشر چوں خطاب آید ز عرش
اے نطیقاں فلک سکاں قرش
ہیث می بینید در ارض و سما
مثل و شبہ بندہ ما مصطفی
یک زباں گویند نے نے اے کریم
کس عدیلش نیست باللہ العظیم
آں چناں کا ندر ازل زار واح ما
از الستے خواست بے پایاں بلیٰ
لا جرم آں روز زیں قول خسیم
توبہ ہا ظاہر کنند از ترس و بیم
معترف آیند بر جرم و خطا
معذرت آرند پیش کبریا
کاے خدا از فضل او غافل بدیم
شمس پیش چشم ما جاہل بدیم
ربنا انا ظلمنا رحم کن
جاہلانہ گفتہ و بودیم ایں سخن
پرد ہا بر چشم ما افتادہ بود
رحم کن بر جاہلاں رحم اے ودود
نفس ما انداخلت مارا در بلا
وائے بر ماؤ بنا دانئ ما
عذر ہا در حشر باشد نا پذیر
قاریاں بر خواں الم یات النذیر
سخت روزے باشد آں روز الاماں
باختہ ہوش و حواس قدسیاں
واحد قہار باشد در غضب
یجعل الولدان شینا فی الثعب
زہر ہا در باختہ افلاکیاں
رنگ از چہرہ پریدہ خاکیاں
دو گروہ باشند مسعود و لئیم
کل فرق کان کا الطود العظیم
رب سلم التجائے انبیائ
شور نفسی بر زبان اولیائ
بر لب آمد نام آں روز سیاہ
موی برتن خاستم یا رب پناہ
اعتراف جرم و توبہ اے اریب
در چنیں روز سیہ ناید عجیب
کیں جہولاں راز طعن و دور باد
ہم بدنیا لیک در موزہ فتاد
شان بیک جائے زمان گیر و دار
ہمچو پائے سوختہ نامد قرار
تاج مثلیت گہے بر سر نہند
گاہ خطاب خاتمیت می دہند
گاہ بالذات ست آں ختم اے ہمام
گاہ بالعرض آمد و تخییل خام
نونیا زان کتاب اضطراب
ایں چنیں کردند صد با انقلاب
اندریں فن ہر کہ او ستادی بود
کے بچندیں قلبہا قانع شود
میر سد ازوے نہر فرض بنے
شقہ معزولی از پیغمبرے
کہ قناعت کن گذشتہ از طمع
بر ہدایت حسب عز من قنع
از نبوت و زنزول جبرئیل
قصہ ما بودست ارشاد السبیل
معنی شمع است برگ نسترن
موج عمان شرح نسرین و سمن
آہوئے چین است و مقصود از سما
مرحبا تاویل اطہر مرحبا
الغرض سیماب وش در اضطراب
صد تپیدن کردہ ایں قوم عجاب
چند در کوئے چبل بشتافتند
لیک راہ مخلصی کم یا فتند
من فدائے علم آں یکتا شوم
حبذا دانابے راز مکتتم
حبذا سرو عیاں دانائے من
حبذا رب من و مولائے من
کرد ایمائے بریں فتنہ گری
قرنہا پیش از وجودش در نبی
احمد ابنگر کہ ایناں چوں زوند!
بہر تو امثال از کفر نژند
او فتادند ازضلالت درچہے
پے نبردند از عمی سوئے رہے
تابکے گوئی دلا از این و آں
بر دعا کن اختتام ایں بیاں
نالہ کن بہر دفع ایں فساد
از تہ دل دونہ خرط القتاد
اے خدا اے مہرباں مولائے من
اے انیس خلوت شبہائے من
اے کریم و کار شار بے نیاز
دائم الاحساں شہ بندہ نواز
اے بیادت نالہ مرغ سحر
اے کہ ذکرت مرہم زخم جگر
اے کہ نامت راحت جان و دلم
اے کہ فضل تو کفیل مشکلم
بردہ عالم بندہ اکرام تو
صد چو جان من فدائے نام تو
ما خطا آریم تو بخشش کنی
نعرہ انی غفور میزنی
اللہ اللہ زیں طرف جرم و خطا
اللہ اللہ زاں طرف رحم و عطا
زہر ما خواہیم و تو شکر دہی
خیر را دا نیم شر از گمرہی
تو فرستادی بما روشن کتاب
میکنی باما باحکامت خطاب
از طفیل آں صراط مستقیم
توتے اسلام رادہ اے کریم
بہر اسلامے ہزاراں فتنہا
یک مہ و صد داغ فریاد اے خدا
بہر مرداں رہبت اے بے نیاز
مرد ماں در خواب ایشاں در نماز
اے خدا بہر جناب مصطفی
چار یار پاک و آل باصفا
بہر آب گریہ تر دامناں
بہر شور خندہ طاعت کناں
بہر اشک گرم دوراں از نگار
بہر آں سرد مہجوراں زیار
بہر جیب چاک عشق نامراد
بہر خون پاک مرد ان جہاد
پر کن از مقصد تہی دامان ما
از تو پذر فتن زما کردن دعا
ہیچ می آید زدست عاجزاں
جز دعائے نیم شب اے مستعان
بلکہ کار تست اجابت اے صمد
ویں دعا ہم محض توفیقت بود
ماکہ بودیم و دعائے ماچہ بود
فضل تو دل داد اے رب ودود
ذرہ بر روئے خاک افتادہ بود
آفتابے آمد و روشن نمود
تکیہ بر رب کرد عبد مستہان
اوست بس مارا ملا ذو مستعان
کیست مولائی بہ از ر ب جلیل
حسبنا اللہ ربنا نعم الوکیل
چوں بدیں پایہ رساندم مثنوی
بہ تمامش بر کلام مولوی
تاختامہ مسک گویند اہل دیں
زانکہ مشک است آں کلام مستبین
چوں فتاد از روزن دل آٰفتاب

ختم شد واللہ اعلم بالصواب

shehzad attari
09-01-2009, 11:01 AM
:ja

yasir456
09-06-2009, 04:31 PM
:ja